راز شب

شب آید شمع را روشن نمائید

گله از زلف یار کمتر نمائید

شب است وخلوت و شمع و کتابی

من دیوانه و سوز نگاهی

شب است و یک قلم صدها حکایت

سکوت مبهم و سوز ندامت

شب است و یار من در خواب آرام

شده مُلک ومَلک از عشق ما رام

شب است و تا سحر آشفته حالم

ز دست یار خود آزرده حالم

چو شب آید من و شمع هر دو سوزیم

که او با یارومن بی یار سوزیم

شب یلدا کجا ماند به این شب

که هر شب چون شبی مانند این شب

شب تنهائی من بس دراز است

شب رسوائی و رازو نیاز است

شکست سکوت

باز امشب تار را تنها زدم

باز امشب خلوتی بر هم زدم

باز امشب خاطراتم زنده شد

باز امشب این دلم دیوانه شد

راز شب

شب آید شمع را روشن نمائید

گله از زلف یار کمتر نمائید

شب است وخلوت و شمع و کتابی

من دیوانه و سوز نگاهی

شب است و یک قلم صدها حکایت

سکوت مبهم و سوز ندامت

شب است و یار من در خواب آرام

شده مُلک ومَلک از عشق ما رام

شب است و تا سحر آشفته حالم

ز دست یار خود آزرده حالم

چو شب آید من و شمع هر دو سوزیم

که او با یارومن بی یار سوزیم

شب یلدا کجا ماند به این شب

که هر شب چون شبی مانند این شب

شب تنهائی من بس دراز است

شب رسوائی و رازو نیاز است

شکست سکوت

باز امشب تار را تنها زدم

باز امشب خلوتی بر هم زدم

باز امشب خاطراتم زنده شد

باز امشب این دلم دیوانه شد

کاشکی

کاشکی میشد یه قصه گفت

کاشکی میشد ترانه خوند

کاشکی میشد بازم نوشت

کاشکی میشد پیشم می موند

کاشکی صدای عشقمو تو قصه ها خونده بودی

کاشکی به حرمت دلم یه مدتی مونده بودی

کاشکی که عشق و عاشقی فقط برام یه قصه بود

کاشکی برای دل من فقط یه خط نوشته بود

کاشکی بازم سحر می شد، وقت نماز صبح می شد

کاشکی یه روز بجای آب،با خون دل وضو می شد

کاشکی پرنده های من بازم برام حرف می زدن

کاشکی یه روز اول وقت به اون دلم سر می زدن

کاشکی بهت گفته بودم، نامه هام و نسوزونی

کاشکی خبر داشتی عزیز، داری دل و می سوزونی

راز و نیاز

یه روزی نالون و گریون،یه روزی خسته بودم ز روزگار

روزی که من بودم حکایت و قصه یار

نگاهام تو آسمون،دستام بلند سوی خدا

اونیکه تنها کس ام بود همیشه تو سختی ها

اومدم داد بزنم، شکوه کنم ز روزگار

اومدم بگم ولی خجل شدم در پیش یار

بعضی وقت ها یه کاراهی میکنی ای خدا که اگه ما

بکنیم،رو زمین جا نداریم،اینهائی که من می گم گلایه نیست،درد دله

حالا من موندم و یه حکایت نیمه تموم

حالا من موندم و یه قصه عشق نا تموم

هنوزم شاکرتم،ای خدای مهربون

شب مهتابی ما نشون از یک روز آفتابی داره

وداع

خدایا همدم غم ها ی ما رفت

خدایا مونس دل های ما رفت

خدایا او چو شمعی بود ما را

خدایا اُسوه مهر و وفا رفت

دلدار

ای دلبر و دلدار من

ای بلبل گلزار من

ای ماه من مهتاب من

خورشید عالم تاب من

ای مونس شب های من

ای همدم غم های من

ای شب چراغ راه من

ای همدل و همراه من

گفتم فراموشم مکن

با غم هم آغوشم مکن

شمعم تو خاموشم مکن

عمری تو می نوشم مکن

با تو

اگر عمری بود باقی

فقط با تو نه با ساقی

دگر خسته شدم از می

من از میخانه و ساقی

بیا یارا دل آرامی

انیس و همدم ماهی

بیا امشب نگارینم

دمی بنشین به بالینم